9 aylık bir süreçte idik, geçtiğimiz hafta süreç sonlandı, beklenen yavrumuza kavuştuk. Kimine göre yürüyüşüm bile değişmiş ama zannedersem benim gülüşüm değişti, artık hayata daha neşeli bakıyorum gibime geliyor. Halbuki çok daha yorgunum, düşünmem ve yapmam gereken daha fazla şey var artık Lâkin bunlar mutluluğun birer parçası olarak kendini gösteriyor bana ve eşime.

Filmlerde insanları görürsünüz doğumhane kapılarında beklerken, cidden ilginç bir süreç imiş. O sırada anladım Anne-Çocuk arasındaki ilişkiyi ve neden Cennet'in annelerin ayakları altında olduğunu.

Bugün 1.haftadayız, zaman nasıl geçiyor artık anlamıyoruz. Sürekli bir meşguliyet içerisinde birşeyleri sırasında yapma derdindeyiz. Gün gelecek ömür bitecek o zaman da diyeceğiz ki "geçti ahir ömrüm, bir bir günleri saydım, zaman geçti nafile". Yatırımı düzgün yapmak gerek...

Velhasılı kelâm, baba olduk mîrim...